wimbloemendaal.com

Ute 5

2012-01-31T09:42:00.005+01:00

Zolang auto's een chassis hadden was het in feite vrij eenvoudig om een vrachtwagentje op het chassis van een personenwagen te zetten. Hierboven staan Renaults in beide uitvoeringen.

Lang niet altijd was het noodzakelijk om in Australië een personenwagen tot "ute" te "verzagen", want in plaats van onderstaande Hillman (uitgerust als stafwagen van de Britse luchtmacht) uit te gaan, was het aanzienlijk simpeler een Hillmanbestelwagen te gebruiken.

Standard leverde behalve de personenwagenversie van de "Vanguard" ook een stationcar, hier afgebeeld als Israelische ambulance, die stationcar was gemakkelijker te verbouwen dan de personenauto.

Metronome

2012-01-31T08:59:00.002+01:00

"Metronome" was een Amerikaans muziektijdschrift dat vanaf medio jaren dertig voornamelijk aandacht besteedde aan jazz en tussen 1939 en 1961, toen het tijdschrift verdween, eeen jaarlijkse poll organiseerde om te bepalen wie de beste instrumentalist, bandleider, c.q. arrangeur was. Vervolgens werd met de winnaars, de zogenaamde "Metronome All Stars", een grammofoonplaat gemaakt. Begin 1949 werd met de pollwinnaars van 1948 "Overtime" op de plaat gezet. We horen Charlie Parker, altsax; "Dizzy" Gillespie, trompet; Miles Davis, trompet; "Fats" Navarro, trompet; J.J. Johnson, trombone; Kai Winding, trombone; Buddy De Franco, clarinet; Charlie Ventura, tenorsax; Ernie Caceres, baritonsax, Billy Bauer, gitaar, Lennie Tristano, piano; Eddie Safranski, bas en Shelly Manne, drums.

De trombonisten Johnson (1924 - 2001) en Winding (1922 - 1983) vormden jarenlang een fenomenaal duo (foto), dit is uit 1982: "It's alright with me".

Ute 4

2012-01-30T18:07:00.002+01:00

Ook in Zuid-Afrika kent men het fenomeen "ute", alleen heet het daar "bakkie" en zelfs een Mercedes 180D werd verbouwd. De D staat voor diesel. De wagen had een viercylindermotor met een inhoud van 1767cc, die overgenomen was uit de 170DS.

Lester

2012-01-30T08:17:00.000+01:00

Van "Lester leaps in" bestaan nogal wat opnamen. Ik heb het o.a. op de elpee "The Essential Lester Young"*, een twaalf minuten durend meesterwerkje, waaraan ook Charlie Parker en Roy Eldridge hun medewerking verlenen. Op dezelfde plaat staat ook "Back to the Land", met Nat "King" Cole aan de piano. Ik herinnner me dat ik dat nummer een keer in "De Gezamenlijke zenders Peazens & Moddergat" aankondigde en tegelijkertijd mijn spijt uitsprak dat door de aandacht voor de zang van Cole vergeten werd dat een goede jazzpianist verloren was geraakt. Prompt kreeg ik een boze brief van een luisteraarster met de vraag om uitleg. Maar ook vandaag luister ik nog steeds liever naar Cole's pianospel dan naar zijn zang. Twee stukken van Young met Cole aan de piano, Oscar Moore, gitaar; Johnny Miller, bas en Buddy Rich, drums: "These Foolish Things" en jawel: "Lester leaps in".

*Verve V-6398

Nat Cole

Bijbelse anachronismen 10

2012-01-30T07:44:00.001+01:00

Ute 3

2012-01-29T17:35:00.000+01:00

Wanneer ik in de "American Truck Spotters Guide 1920 - 1970" kijk, vind ik bovenstaande auto niet. Geen wonder want het is een in Australië tot "ute" verbouwde Ford personenauto. Ik neem aan dat het zo begonnen is en dat later alleen chassis, motor en het voorste deel van een personenwagen werden geimporteerd en in Australië van de rest van de autocarrosserie werden voorzien. Soms leidde dat tot redelijk belachelijke "vrachtwagentjes", die nauwelijks over laadruimte beschikten of die een motor hadden met een te kleine cylinderinhoud, zodat de vehikels met enige lading niet vooruit te branden waren. Toch lieten de Britse autofabrieken zich na de Tweede Wereldoorlog niet onbetuigd en gingen de concurrentie met de Amerikanen aan. Hier beneden een Morris 10 Ute, met een motor met een inhoud van 1140cc, de personenwagenversie staat er naast.

Groot & klein

2012-01-29T13:37:00.000+01:00

Bings broer Bob Crosby had een orkest en in die band had hij een kleiner orkest, de "Bobcats". Zelfs voor de niet al te muzikale luisteraar valt op dat de "Bobcats" wat gedateerder klanken voortbrachten dan het grote orkest. De "Bobcats" zijn, vanwege contracten zelfs te vinden op andere platenlabels onder een andere naam, zoals "Nappy Lamare's Louisiana Levee Loungers". Het was trouwens niet ongewoon dat uit een grotere band een kleinner orkest geformeerd werd, ook Count Basie had in zijn band een kleiner orkest de "Kansas City Seven" (soms gereduceerd tot de "Kansas City Five"). In de KC7 vinden we Basies's befaamde, volledige ritmesectie: Basie, piano; Freddie Green, gitaar, Walter Page, bas en Jo Jones, drums. De blazers beide takes van "Lester leaps in" zijn Lester Young (foto), tenorsax; Buck Clayton, trompet en Dicky Wells. trombone. Beide opnamen dateren van 5 september 1939.

Bijbelse anachronismen 9

2012-01-29T10:07:00.001+01:00

Spike

2012-01-28T18:00:00.002+01:00

eigenlijk moet ik dit minstens een keer per maand op mijn blog zetten

Pretpakjes 2

2012-01-28T12:16:00.001+01:00

De heer Ozenfant, ik schreef het eerder, heeft iets tegen stompneuzigen, hij gaat zodra hij er een ontwaart, fors aan de blaf. Langzamerhand wordt mij duidelijk waarom: het zijn klaarblijkelijk weinig intelligente beestjes die zich in ieder willekeurig kostuumpje laten hijsen.

Bijbelse anachronismen 8

2012-01-28T11:48:00.003+01:00

Scotland the brave

2012-01-27T09:22:00.000+01:00

Ik leef tussen twee Schotten - ja, met een hoofdletter, want mijn vrouw heeft een ietwat verbasterde Schotse achternaam (oorspronkelijk zal Forker Farquahar geweest zijn) en alhoewel de heer Ozenfant allesbehalve een Schotse naam heeft, is hij wel degelijk een cairn terrier. Ze hebben geluk, want ik hou van het geluid van de doedelzak, waarschijnlijk zelfs meer dan de heer Ozenfant, want die laat zich weinig gelegen liggen aan muziek, behalve aan het geluid van carillons. Dan mag hij zijn oren graag spitsen. Het zijn spannende dagen voor de Schotten. Kiezen ze straks voor onafhankelijkheid?
Als ik het gedrag van de mij omringende Schotten bekijk, wordt het antwoord op het referendum een overweldigend "JA!".

Pretpakjes

2012-01-27T08:59:00.003+01:00

Het is inmiddels weer hoog tijd aandacht te besteden aan de "honden haute couture", waar de Amerikanen wel pap van lusten en waar ik intussen ook al voorbeelden in het vaderlandse straatbeeld heb mogen ontwaren. De heer Ozenfant doet dan regelmatig van zijn afkeer blijken.

Ute 2

2012-01-27T08:49:00.000+01:00

De naam "ute" mag dan typisch Australisch zijn, het fenomeen van een uit een personenwagen ontwikkelde pickuptruck is dat niet, sterker nog: oorspronkelijk werden alle lichte vrachtwagens ontwikkeld uit personenwagens. Er waren zelfs fabrieken die een verwisselbare carrosserie aanboden. Op zondag kon op het chassis een personenwagencarrosserie worden geplaatst, door de week deed de auto dienst als vrachtwagentje, zoals te zien bij deze Skoda.

Franse fabrieken, zoals Renault en Peugeot leverden ook vrachtwagentjes op basis van personenwagens, een voorbeeld is deze Peugeot 202.

In de Verenigde Staten vond uiteindelijk een scheiding plaats tussen de "echte" pickups en de uit personenwagens ontwikkelde pickups, op laatst genoemden, zoals bijvoorbeeld de door Ford gefabriceerde "Ranchero", werd door bezitters van "echte" pickups meewarig neergekeken. Ik herinner me dat in Texas smalend werd gesproken over "fag trucks". Bij het eerste genre hoort deze Chevroler, er onder staat een Dodge van het tweede genre.

Carmen Amaya

2012-01-26T14:26:00.003+01:00

Zonder enige twijfel een van de grootste flamencodanseressen van de twintigste eeuw: Carmen Amaya. Haar vader, een professioneel gitarist nam haar heel jong mee naar de kroegen waar hij optrad en op vijfjarige leeftijd oogstte Carmen al applaus van het publiek. Toen ze zestien was stond ze op een podium voor duizenden enthousiaste kijkers tijdens de de wereldtentoonstelling in 1929 in Barcelona. Ze trok naar Parijs en in 1942 beleefde ze haar eerste triomfen in New York, waarna ze in Hollywood in een aantal films optrad. In 1948 was ze terug in Parijs, waar Jean Cocteau over haar schreef:

"Carmen Amaya is als de hagel op een ruit, de roep van een zwaluw, het dunne sigaartje tussen de lippen van een dromende vrouw, een onweer van applaus. Wanneer zij en haar familie naar een stad komen jagen ze de lelijkheid, de stijfheid en de verveling op de vlucht, zoals een zwerm insecten de bladeren van een boom opvreet. Sinds Serge Diaghilevs Ballet Russe hebben we een dergelijk spektakel niet meer meegemaakt".

Bijbelse anachronismen 7

2012-01-26T13:37:00.003+01:00

Ute

2012-01-26T09:43:00.001+01:00

Ute staat in Australië voor utility, de pick-upvorm van een personenauto, natuurlijk maakte Holden, de Australische tak van General Motors, utes.

Wobbe

2012-01-26T09:34:00.001+01:00

"Wurdt 't soa langsamerhan gin tyd om M&M (Mark & Maxime) op 'n klein reiske naar Auschwitz te trakteren - 't hoeft niet persé per feewagen - om se d'r achterkomme te laten dat folkerenmoord wel degeluk plak fonnen het."

Foto's van auto's 2

2012-01-25T18:43:00.004+01:00

Vandaag kreeg ik bovenstaande foto's van een Austin. Het lijkt me een A35, maar dan in Australië gefabriceerd (niet zo merkwaardig want de foto's werden in Nieuw-Zeeland gemaakt). De auto's werden vanuit Engeland zonder carrosserie naar Australië gestuurd en daar werd er een carrosserie opgezet. Volgens mij is het een wat opgeleukte "ute" (het Australische woord voor pick-up-truck), maar het kan heel best dat een kleine serie in een coupéversie is gebouwd, maar dan mis ik de typerende opstapjes en het deksel over de eventueel aanwezige dickeyseats.

Foto's van auto's 1

2012-01-25T18:32:00.001+01:00

Zo nu en dan krijg ik foto's van auto's toegestuurd, waar naar ik met verbazing zit te kijken. "Nooit gezien", mompel ik en ga vervolgens boeken pakken om te kijken of ik ergens iets kan achterhalen.

Soms is het werk van een nijvere thuiswerker die bijvoorbeeld de carrosserie van een Morris "Minor" onderhanden heeft genomen en er een heuse coupé van heeft gemaakt. Het lijkt alsof de auto zo echt uit de fabriek is gekomen, maar Morris heeft anders dan Peugeot (op basis van de 203) nooit zo'n coupé gebouwd.

Politiek en muziek

2012-01-25T12:55:00.003+01:00

Toen ik deze week iets schreef over hoe Amerikanen vrijwel onmiddellijk politiek in liedjes vertalen, vroeg ik me af of dat ook elders gebeurt en dacht aan de dubbel-CD*, alweer op Frémeaux*, die gewijd is aan het "Front Populaire", toen Frankrijk, in de woorden van cineast Jean Renoir, dacht dat alle Fransen van elkaar zouden gaan houden. Léon Blum (foto) werd premier, na het Accoord van Matignon werden de stakingen beëindigd, er kwam een veertigurige werkweek en de vakanties werden in het vervolg doorbetaald. Maar wie de liedjes beluistert ontdekt dat de liedjes hoegenaamd geen verband hebben met de politiek. Goed, "La Grève d'Orchestre" van Ray Ventura, opgenomen op 25 november 1936, lijkt bij de actualiteit aan te sluiten, maar heeft uiteindelijk niets met de Franse stakingsgolf te maken. Toch vond ik op YouTube iemand die iets van de stakingen laat zien en tegelijkertijd Ray Ventura laat horen.

- Monsieur le chef ma voix s'élève

Pour vous annoncer sans façon

Que nous allons nous mettre en grève

Ce que nous vous voulons, nous l'aurons !

- Eh ! Bien mes chers amis,

Vous aurez tout ce que vous désirez

- C'est pas assez !

- Comment ? Alors voulez vous être augmentés

De 1000 francs ? Vous acceptez ?

- C'est pas assez !

Mais l'argent on s'en fiche, nom d'une pipe !

Chef ! Mais c'est une question de principe

- Voulez vous un an de repos

Et le droit de parler argot ?

- C'est beaucoup trop !

Être menés à la baguette

Chef cela ne nous convient pas

Occupons toutes les banquettes

Nous allons coucher sur le tas ! etc. etc.

Ventura's meest bekende nummer is "Tout va très bien bien Madame la Marquise".

*"Le Front Populaire", Frémeaux FA 049.

Wobbe

2012-01-25T09:22:00.005+01:00

"Neffens my kan der best oppe befeileging fan Wilders besunigd wurre."

Bijbelse anachronismen 6

2012-01-25T08:00:00.003+01:00

Haar

2012-01-24T12:28:00.001+01:00

Alhoewel Keimpe voor bezoek aan een haararchitect twee maal in de week naar Kopenhagen reisde, beviel het betonnen kapsel hem maar matig.

NEW YORK CALLING

2012-01-24T08:53:00.001+01:00

Opruiming

2012-01-23T18:31:00.003+01:00

Sinds een paar dagen ben ik bezig met een grootscheepse opruiming in mijn platenkasten, ik heb doodeenvoudig meer ruimte nodig om mijn CD's onder te brengen. Al doende kom ik CD's tegen , die ik ooit in Parijs heb aangeschaft, zoals "Roots of Rock 'n Roll 1927 - 1938" op het Frémeauxlabel. Het is een wonderlijk allegaartje waarin ik weinig rock ' roll ontdek, want de Boswell Sisters mogen dan wel in 1934 een nummer met de titel "Rock and Roll" hebben opgenomen, met de gelijknamige muzieksoort heeft het weinig te maken. Toch staan er op de twee CD's aardige nummers, zoals "I've found a new baby", door Sidney Bechet en zijn New Orleans Footwarmers. Een andere, drie-CD-box is meer to the point: "He got his big ten inch out"*: 78 nummers met dubbelzinnige teksten, o.a. van Georgia Tom, die later als Thomas A. Dorsey het gospelrepertoire zou verrijken. Dit is Georgia Tom samen met Kansas City Kitty met "Show me what you got". Brownie McGhee zingt "Auto Mechanic Blues", Memphis Minnie "My Butcher Man", Tampa Red "Let me play with your poodle" en Bullmoose Jackson (foto) "Big Ten Inch".

* Indigo IGOTCD 2562

Bijbelse anachronismen 5

2012-01-23T09:46:00.000+01:00

Japan

2012-01-23T09:27:00.001+01:00

Dit is mijn achternaam in het Japans. Jaren geleden gepenseeld door een Japanse dame. Het bovenste teken zal bloemen betekenen, het onderste dal. Het leek me passend het muzikaal te begeleiden met een solo op dat enorme snaarinstrument, de koto.

South Carolina 2

2012-01-22T11:51:00.001+01:00

Een ding moet je de Amerikanen nageven: anders dan in ons land weten ze hun afkeer van bepaalde politici om te zetten in creativiteit. Een kwartiertje speuren op het internet bracht nog een aantal filmpjes over Gingrich te voorschijn.

South Carolina

2012-01-22T11:25:00.006+01:00

De terugkeer van de verschrikkelijke sneeuwman of de herrijzenis van Newt Gingrich

Ergens, maar momenteel onvindbaar, heb ik een liedje op cassette van Loudon Wainwright over Newt Gingrich, een van de Republikeinse presidentscandidaten in de Verenigde Staten, het gaat over Newts appreciatie van moderne kunst en die is, zoals te verwachten, nul, nul. Een ander liedje, wel vindbaar, staat op een CD van De Austin Lounge Lizzards, op YouTube staat "Gingrich the newt", helaas zonder beeld. Dan is er ook dit: "You're a mean one Newt Gingrich", waardoor duidelijk wordt waar Gingrich voor staat, compleet met citaten van de verschrikkelijke sneeuwman zelf. Gelukkig slaat ook, een van mijn helden, Loudon Wainwright (foto) opnieuw toe in: "Newt Gingrich is running for pres".

Meer militaire muziek?

2012-01-22T09:26:00.001+01:00

Zodra de combinatie militair en muziek ter sprake komt denk je aan marsen, maar dat helemaal niet zo hoeft te zijn bewijst het orkest van de Franse marineluchtvaartdienst: de "Bagad de Lann Bihoué"*, die heel wat Bretoense dansmelodietjes op het repertoire heeft staan. Het orkest heeft behalve een sectie doedelzakken, een sectie bombardes en een sectie slagwerk. Dit is Azerty.

* Een fraaie CD, die ook nog heel origineel in een Franse matrozenmuts compleet met rode pompon verpakt is, is die op Coop Breizh/ Label Productions CD 1001 - DB 13.

Muzikant 3

2012-01-22T09:02:00.000+01:00

Tekenen

2012-01-21T14:19:00.002+01:00

Aan mijn muzikale behoeftes werd in mijn ouderlijk huis ruimschoots voldaan. Er was een grammofoon, die overigens steevast pick-up genoemd werd. Het was een houten kast met een draaitafel met oorspronkelijk slechts een snelheid en waarvan de naalden verwisseld moesten worden. Een paar jaar na de oorlog werd er een andere draaitafel ingebouwd met meer snelheden: een Philips. het naalden verwisselen was tegelijkertijd van de baan. Mijn vader was een muzikale alleseter: klassiek, jazz, folklore, hij had een groot aantal platen. Met het uiterst populaire genre had hij niets. Zo nu en dan zong hij een deun uit lang vervlogen dagen, sommige herinner ik me: "Soldaten marcheren nu aan de grens, als ze schieten, schieten ze op geen mens, zo mesjogge heb ik ons Holland nog nooit gezien". Ik ging naar de muziekschool, leerde er handzingen (een vuist is een do, ik ben het niet verleerd) en blokfluiten, maar toen het tijd werd om een "echt:" instrument te kiezen werd me duidelijk gemaakt dat ik een trombone wel kon vergeten, want les op dat instrument gaf de muziekschool niet. Het werd dus tegen mijn zin een accordeon. Ik heb het met het bespelen van de trekzak niet ver gebracht, dat lag grotendeels aan mij, maar ook aan de leraar, die met pen opdrachten in mijn muziekboek schreef. Zoals: "Trek hem niet uit elkaar, Willem!" Nu heet ik Wim en geen Willem, dus dat zette al kwaad bloed. Nee, ik tekende liever. Al gaf ook dat problemen, want alhoewel ik thuis weinig anders deed, kreeg ik op mijn schoolrapport een 4, omdat ik stelselmatig de voorbeelden die op school werden aangereikt veranderde. Van een vierkant met daarin een cirkel en daarop een driehoek, maakte ik een hondenhok. En ik leefde me uit op de hond. Dat was niet de bedoeling. Mijn moeder is toen naar de onderwijzer gestapt en de volgende keer kreeg ik een 7 en daarna en 8 op mijn rapport. Helaas is geen kindertekening van mij bewaard gebleven. Ik had het in mijn hoofd gezet dat ik met tekenen mijn brood ging verdienen. Maar daar kwam niets van in. Thuis werd me duidelijk gemaakt dat er geen droog brood in zat en dus werd het de kweekschool: "want onderwijzers zijn altijd nodig". Gelukkig werkte op de Haagse Rijkskweekschool een geweldige tekenleraar Henk Baaren, die me mijn gang liet gaan en aan wie ik nog steeds met warmte terug denk.

Muzikant 2

2012-01-21T10:51:00.003+01:00

Militaire swing

2012-01-21T10:35:00.002+01:00

Dat een militair orkest er bij tijd en wijle een swingend werkje tussen door gooit is bekend. Het was trouwens niet Glenn Miller die daar mee begon, maar James Europe (foto) tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij was dirigent van het orkest van van het 369e regiment, de "Hell Fighters", er zijn wel beelden van het orkest en de marcherende soldaten, maar het zou nog een poosje duren voordat de geluidsfilm kwam. Gelukkig bestaat er wel een opname van het orkest (met zang van luitenant Noble Sissle). Dat we allemaal denken dat Miller de man was die met een dosis swing begon, komt doordat er nooit een film over het leven van Europe gemaakt is, over Glenn Miller gebeurde dat wel, met James Stewart in de hoofdrol.

Bijbelse anachronismen 4

2012-01-21T09:42:00.001+01:00

New Orleans 2

2012-01-20T18:25:00.003+01:00

Trompettist Punch Miller (1894 – 1971) werkte tussen 1919 en 1927 in New Orleans, daarna vertrok hij net als vele andere jazzmusici naar Chicago, in 1928 maakte hij deze opname van "She's crying for me" met Albert Wynn, trombone; Lester Boone, clarinet en altsax; Charlie Jackson, gitaar; William Barbee of Alex Hill, piano en "Big" Sid Catlett, drums. Ook hier op zeker ogenblik (na een halve minuut) duidelijk een Latijns-Amerikaans ritme.

Muzikant

2012-01-20T13:00:00.003+01:00

In de krant

2012-01-20T11:54:00.003+01:00

Een pianist, het mag genoegzaam bekend zijn, speelt piano, maar wat doet een amerikanist? Speelt hij Amerika en wat bedoelt hij dan, het werelddeel Amerika of enkel de Verenigde Staten? Koen Petersen, de Amsterdamse VVD-voorzitter, heeft zichzelf tot amerikanist benoemd en in een hitsig artikel in De Volkskrant, waarin hij voornamelijk fulmineert tegen Maarten van Rossem, waarschuwt hij tegen "Obamania". Hij meldt o.a. dat de Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney "cum laude afgestudeerd is aan Harvard Law School; een aanzienlijk beter aangeschreven universiteit dan die waar Van Rossem zijn dienstjaren sleet". George W. Bush studeerde aan Yale en Harvard, maar zegt een studie iets over de kunde of onkunde van een president? Ik geloof het niet. Laat Petersen zich maar tot borrelpraat beperken.
Het duo Mariska en Christiaan Orbán, de eerste hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad, de tweede psychiater concluderen in een ander artikel in De Volkskrant, dat er in Hongarije niets aan de hand is wat vrijheid van meningsuiting betreft en dat "Europa is de laatste jaren een bolwerk geworden van links-liberalisme". Klaarblijkelijk heb ik de laatste jaren wat politiek betreft zitten slapen.

Bijbelse anachronismen 3

2012-01-20T07:21:00.001+01:00

Heilige geest

2012-01-19T12:10:00.002+01:00

Matthias Friederich voert de "Pifferari di Santo Spirito"* aan, in een filmpje speelt hij samen met echtgenote Margaret en een van hun zoons "Circus Renz". Mathias gebruikt een rackett (foto) of worstfagot als basinstrument. Van hem zijn ook deze variaties op "Happy Birthday" in de stijlen van Bach, Mozart, Beethoven, Brahms, Elgar, Bruckner, Strauss, Hindemith, Strawinsky en Cage.

* Een leuke CD is "Music for fun" van de "Pifferari di Santo Spirito op Thorofon CTH2118.

Bijbelse anachronismen 2

2012-01-19T09:32:00.001+01:00

Ruimte

2012-01-18T14:34:00.001+01:00

U bent er inmiddels natuurlijk ook achter dat extra beenruimte bij de meeste luchtvaartmaatschapijen geld kost. Dat is absurd. Ik ben 1.96 en heb zonder die toeslag recht op redelijk vervoer. Sinds jaren, zelfs toen de toeslag nog ongebruikelijk was, heb ik om ruimte gevraagd. Bij de KLM kreeg ik steevast nul op het rekwest, daarom mijd ik die maatschappij. De enige maatschappij die wat lange mensen betreft zijn zaakjes goed voor elkaar heeft is Air Canada, na een telefoontje naar het hoofdkantoor in Toronto bleken zowel heenreis, Amsterdam - Toronto, Toronto - Cleveland, als terugreis, in omgekeerde volgorde, perfect geregeld.

In de Verenigde Staten is de instapidioterie inmiddels tot grote hoogte gestegen. UnitedContinental laat zijn passagiers als volgt "boarden":

1. passagiers die assistentie nodig hebben

2. militair personeel in uniform

3. passagiers met "Global Services Rank"

4. eerste klas passagiers

5. passagiers met "1K"

6. passagiers voorzien van "Presidential Platinum tickets"

7. passagiers met "Platinum tickets"

8. passagiers "Business Class"

9. passagiers voorzien van een "Premier Executive Card"

10. passagiers voorzien van een "Gold Elite Card"

11. passagiers voorzien van een "Star Alliance Gold Card"

12. passagiers voorzien van een "Premier Card"

13. passagiers voorzien van een "Silver Elite Card"

14. passagiers voorzien van een "Star Alliance Silver Card"

15. passagiers met een ticket geboekt via "premier line priority"

16. passagiers die geboekt hebben een creditcard van UnitedContinental

17. passagiers met kinderen jonger dan vier jaar

En ja, als nummertje 18 mag u als passagier in de "cattle class", god zij gedankt en geprezen, ook nog mee.
Beenamputatie aanbevolen!

Bijbelse anachronismen 1

2012-01-18T09:21:00.003+01:00

Portsmouth Sinfonia

2012-01-17T22:41:00.003+01:00

Om de dag in gepaste vrolijkheid te eindigen aandacht voor de Portsmouth Sinfonia* met een drietal werkjes: "Also Sprach Zarathustra", de "Wilhelm Tell-ouverture" en om te laten horen dat ook modern repertoire niet werd geschuwd "Satisfaction".

En dan nu de snaveltjes toe en morgen ongezond weer op.

* De leden van het orkest (gevormd in 1970 door studenten van de Portsmouth School of Art) moesten voldoen aan de volgende eisen a. geen muziekinstrument kunnen bespelen of b. een totaal ander instrument bespelen dan men gewend was. Al doende leerden de leden hun instrumenten kennen en raakte de grap er af, in 1979 werd het orkest ontbonden.

Cruise? Nee, dan liever de lucht in!

2012-01-17T21:56:00.004+01:00

The Gaylords was een Amerikaans trio, bestaande uit Ronald Fredianelli (1930 - 2004), Bonaldo Bonaldi en Don Rea. In de jaren vijftig had het trio (later toen Rea vertrok een duo) een aantal hits, dit is er een van "Eh! Cumpari (Alitalia Airlines)".

Nu 't nog kan

2012-01-17T18:19:00.003+01:00

LAAT U SNEL NAKIJKEN

Liberace

2012-01-17T09:26:00.003+01:00

Goed hij was wereldberoemd, maar dat was nog geen enkele reden om in gestrekte looppas achter hem aan te rennen. De vader van een vriendinnetje, eind jaren vijftig, vond hem subliem en zette platen van hem op, die ik echt niet door mijn strot kon krijgen, maar ik kon slecht uitleggen waarom ik Liberace (1919 - 1987) zo verschrikkelijk vond. Je had toen namelijk nog ontzag voor de vaders van vriendinnetjes. Het vriendinnetje en haar vader zijn allang vergeten, maar vorige week vond ik deze clip van Liberace, ik weet niet of het woord "camp" nog steeds opgeld doet, maar dit is zeer "camp". Gelukkig maakte Spike Jones op sublieme wijze gehakt van Liberace, al wist ik dat toen niet.

Dagkaart hond

2012-01-17T08:54:00.005+01:00

De heer Ozenfant reist altijd op zijn eigen vervoersbiljet, gister werd het door de conducteur tussen Den Haag Centraal en Duivendrecht op passende wijze geknipt.

New Orleans

2012-01-16T09:58:00.002+01:00

De naam van de stad kun je op twee manieren uitspreken: het witte Noe Orlieuns of het zwarte Norluns, in "Leentjebuur" van 10 januari j.l. schreef ik iets over de Carabïsche invloeden op de stad, die hoor je ook bij het grote aantal pianisten die de stad heeft voortgebracht, zoals Professor Longhair (foto) en Dr. John. Ik kom erop omdat ik gisteravond tijdens het korenfestival in Paradiso de pianist van het Goois Vocaal Ensemble Alwin Kluit plotseling zo'n typerende New-Orleansriff hoorde spelen, terwijl het koor "That Old Black Magic" zong (foto onder).

Beppe 2

2012-01-16T09:32:00.002+01:00

Die "beppefyts" biedt natuurlijk Sparta meer mogelijkheden, al zie ik voorlopig geen Flevolandrijwiel. Maar een goudkleurige Groninger fiets met de naam "Pronkjewail" zit er natuurlijk dik in, evenals een eikenhouten Limburgse fiets. De Zeeuwse Emergofiets (foto) krijgt drijvers zodat hij ook op het water gebruikt kan worden.

Beppe

2012-01-15T11:39:00.004+01:00

Jammer dat Batavus niet op het idee gekomen is, want Sparta kwam met een "beppefyts" compleet met 't Frysk folksliet op de jasbeschermer. Het enige probleem is dat wanneer beppe de tekst niet meer weet, het erg lastig is om door te fietsen terwijl ze de jasbeschermer raadpleegt.

Puntjes op de o

2012-01-15T08:42:00.002+01:00

Reinder Ötelman, conductör bij de spoorwegen, vouwde de "Metro" op, pakte een achtergelaten "Telegraaf" op en begaf zich naar de lege machinistencabine achter in de trein, want zoals hij zijn zoon en kleinzoons voorhield, puntjes op de i zetten was voor de dommen, puntjes op de o daar ging het om.

En puntjes op de o betekenden voor Ötelman vooral niet te veel hooi op de vork. Reizigers controleren deed hij de laatste tijd weinig meer, zijn laatste jaren bij het spoor wilde hij rust. Zijn zoon Karel Ötelman was politieagent in de Gooi-en Vechtstreek en hij had verdraaid goed naar zijn vader geluisterd: sinds er camera's waren geplaatst rond de kroegen op de Stationsweg in Bussum bleef hij 's zaterdagavonds thuis. Hij had voor de vorm een monitor naast zijn televisietoestel laten installeren, zodat hij eventueel kon zien of onverlaten elkaar op de bek sloegen, op 14 januari nog steeds vuurwerk afstaken of ander kattenkwaad uithaalden, maar het interesseerde hem niet, hij volgde de gouden regel van zijn vader: zet de puntjes op de o en haalde een hard stukje uit zijn nös. Beide kleinzoons Peter en Leo Ötelman werkten bij Post.Nl. Peter op maandag en zaterdag en Leo op Dinsdag, Woensdag, Donderdag en Vrijdag. Peter had goed opgelet en was, toen de Groninger pseudoboer Henk Bleker in zijn hoedanigheid van staatssecretaris van Economie, Landbouw en Innovatie had opgemerkt dat post op maandag niet meer bezorgd hoefde te worden, ogenblikkelijk gestopt die dag brievenbussen te vullen, Leo die niet achter wilde blijven had de postbezorging op donderdag en vrijdag gestaakt, dat waren weliswaar drukke dagen met tijdschriften enzo, maar dan ontvingen de abonnees de VPRO-Gids, De Groene Amsterdammer of hoe ze ook mogen heten, maar een paar dagen later, want hoe dan ook de puntjes moesten op de o.

Meer Hans

2012-01-14T20:52:00.001+01:00

De Rijn is ter hoogte van de Elzas weliswaar de natuurlijke scheidingslijn tussen Duitsland en Frankrijk, maar wat aan de ene kant Sauerkraut heet, heet aan de andere kant choucroute, Lebkuchen heten gâteaux de Noël, Birnenbrand heet eau de vie de poire, kortom zo heel verschil tussen eten en drinken in Herbolzheim en Ebersheim is er niet. En de blaaskapellen klinken ook bijna hetzelfde - al zullen ze in Duitsland het onofficiële volkslied van de Elzas, "De Hans im Schnookeloch" niet op het repertoire hebben - soms plotseling met een flardje jazz. Volkdansen op dezelfde melodie zullen de Duitsers ook niet doen. Het lied over de ontevreden Hans in de muggenpoel kent ook deze opgepepte versie van Roger Siffer en de punkuitvoering van de populaire Bredelers.

Op zoek 2

2012-01-14T12:39:00.002+01:00

De allereerste keer dat ik een bezoek bracht aan de Elzas, dat in de laatste anderhalve eeuw Frans, Duits, Frans, Duits en weer Frans was,viel me een ding op: het bleek verdraaid moeilijk contact met de mensen te maken. In een lokale krant las ik dat er een wandeltocht werd georganiseerd en alhoewel ik absoluut geen wandelaar in groepsverband ben, meldde ik me toch bij de start, maar behalve een prijs voor de meest verwegkomende deelnemer, leverde het geen enkel zinvole contact op. Ik probeerde het in het Frans en in het Duits, want het Elsässisch is een Duits dialect, alhoewel ik meteen toegeef dat er net als in het Nederlands nogal wat plaatselijke verschillen zijn. Pas op een van de laatste dagen werd me door een garagehouder duidelijk gemaakt wat de oorzaak van die terughoudendheid tegenover vreemden was. Ik stond buiten en bekeek een Latil, een vierwielaangedreven en -gestuurd voertuig en raakte met de eigenaar in gesprek. Op zeker moment zei ik dat dat ik met hem de eerste normale conversatie voerde. Hij keek me aan en zei: Dat verbaast u? Waar komt u vandaan?" "Uit Nederland." "Dan zal ik een stukje van mijn leven vertellen, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak was ik Frans soldaat. Maar toen wij hier in de Elzas, zoals ze zeggen "Heim ins Reich" werden gevoerd werd ik gedwongen dienst te nemen in de Wehrmacht en eindigde ik als bezettingssoldaat in Noorwegen. Als ik in Nederland terecht gekomen was, en dat had best gekund, had u me nu anders aangekeken. Dat is ons probleem. De meeste buitenlanders leren wel over bezet Frankrijk en Vichy-Frankrijk onder Pétain, maar over Elzas-Lotharingen is in de meeste schoolboekjes niets te vinden."

Inmiddels heb ik dat hiaat in mijn opvoeding ingevuld en veel over de Elzas en zijn bewoners gelezen en ik weet nu ook dat het verzet tijdens de oorlog er heviger was dan in sommige andere streken van Frankrijk. Ik heb een woordenboek gekocht en ben ook op zoek gegaan naar mensen die in het Elsässisch zingen. De eerste die ik vond was René Egles (foto), al leverde mijn tocht langs platenwinkels in eerste instantie niets op en kocht ik de eerste opnamen van hem in een warenhuis in Mulhouse. Hij is begaan met zijn taal en vreest dat die verdwijnt, daarom maakte hij een CD met kinderliedjes. Een tradioneel liedje in het Elsässisch is "De Hans im Schnookeloch", dat ik de laatste keer dat ik in de Elzas was tot vermaak van andere gasten tamelijk luid zong, terwijl ik het gelijknamige restaurant in Straatsburg betrad. Hoe het liedje klinkt wordt hier duidelijk in een recital dat Egles in Bühl gaf.

De Hans im Schnookeloch

Hat alles was'r will!

Un was'r will,

Dis het'r nit,

Un was'r het,

Dis will'r nit

De Hans im Schnookloch

Het alles was'r will

Op zoek

2012-01-13T14:09:00.003+01:00

Het is inmiddels meer dan tien jaar geleden dat ik in Brunswick (Georgia) was. Ik was er met een paar doelen voor ogen: a. ik wilde de "Georgia Sea Island Singers" zien en b. ik was ook nieuwsgierig naar dat fameuze eiland Jekyll. Een bezoek aan Jekyll bleek geen enkele probleem, maar wat ik ook probeerde de "Georgia Sealand Singers" bleken onvindbaar. Waarom ik in hen geinteresseerd was? Simpel: hun zang was veel Afrikaanser dan wat er op het Amerikaanse vasteland te horen viel. Dat is vaak zo, oude vormen hebben meer kans te overleven op een eiland omdat invloeden van buiten geringer zijn. Ik begon mijn speurtocht in een platenzaak in Brunswick. Men had nog nooit van de "Georgia Sea Island Singers" gehoord. Nou verbaasde me dat niet, ooit vroeg ik in Sélestat in de Elzas naar René Egles en kreeg nul op het rekwest. Er bestaan namelijk platenzaken waar alleen de toptien in de gaten wordt gehouden en van grote hoogte op lokale cultuur wordt neergekeken. Ik deed navraag in het hotel waar ik logeerde, maar dat bracht ook geen soelaas. Via een ander hotel, waar de manager me de raad gaf contact op te nemen met de Chamber of Commerce, kwam ik na een telefoontje naar die kamer van koophandel uiteindelijk achter het telefoonummer van de "Georgia Sea Island Singers" en een afspraak was gauw gemaakt. Ik wist dat de drijvende kracht achter de groep, Bessie Jones (foto), in 1984 was overleden, maar desalniettemin kreeg ik voldoende achtergrondinformatie voor een programma over de "Georgia Island Singers". Gelukkig is er nu op YouTube voldoende van hen te vinden.

Bezuinigingen

2012-01-13T09:12:00.001+01:00

In verband met de bezuinigingen in de gezondheidszorg heeft het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport besloten gehandicapte Centaurs niet langer vier maal per jaar een zogenaamde verzoling aan hun prothese te vergoeden, doch deze verzoling per ingang van 1 januari 2012 twee maal per jaar te vergoeden.

Leentjebuur 2

2012-01-12T12:54:00.003+01:00

Vooraf een kleine mededeling, omdat niet iedere lezer van dit blog weet dat door het aanclicken van een woord in oranje, zoals in Leentjebuur van eergister, hij wordt verder geleid naar een muzikaal voorbeeld. Helaas zijn er anders dan in de Verenigde Staten weinig musici in Frankrijk gefilmd, zodat we het moeten stellen met enkel een auditief voorbeeld.

Natuurlijk had het succes van de biguine in Parijs gevolgen en trokken meer meer musici vanuit de Franse Caraïben naar de Franse hoofdstad, een aantal van hen vinden we later in de jazzscene en ze maken tijdens de Tweede Wereldoorlog opnamen o.a. voor het Swing-label van Charles Delaunay. De uit Guadeoupe afkomstige clarinettist en altsaxofonist Robert Mavounzy speelde o.a in het orkest van Harry Cooper, een zwarte trompettist uit Lake Charles (Louisiana), die dankzij de inzet van zijn uit de Elzas afkomstige vrouw mocht blijven optreden tijdens de Duitse bezetting. Na de oorlog vond een opleving van de biguine plaats. Bekende namen waren tot in de jaren vijftig Sam Castendet, Eugène Delouche (foto) en Félix Valvert.

Icoon

2012-01-11T21:53:00.002+01:00

Al is hij inmiddels al jaren uit het dagelijks straatbeeld in Den Haag verdwenen toch blijft de PCC-car een icoon, getuige deze muurschildering in de Raamstraat.

Vermoeiende dag

2012-01-11T21:43:00.000+01:00

de heer Ozenfant had vandaag een uiterst vermoeiende dag

Health & Spelling

2012-01-11T21:34:00.001+01:00

Als u toch naar Den Haag gaat, neem dan lijn 17 richting Wateringse Veld en vlakbij het Achmea health and Spa Center in de Sylvain Poonstraat vindt U de Paul Steenbergelaan, het Wim Sonnevelplein, de Albert Vogestraat, de Guide de Moostraat en het Ko van Dijplein.

Tekening 5

2012-01-11T08:45:00.004+01:00

Tekening begin jaren zestig

Leentjebuur

2012-01-10T21:59:00.002+01:00

Alexandre Stellio

Wilbur de Paris deed het met "Cielito Lindo", Humphrey Lyttelton met "Mo pas lemmé ças"*: leentjebuurspelen buiten het geijkte oude jazzrepertoire. Ik heb dat altijd leuk gevonden, al moet ik er meteen bij aantekenen dat het vanaf het allereerste begin niet ongebruikelijk was dat bepaalde muzieksoorten in de nieuwe wereld elkaar beinvloeden. New Orleans was nu eenmaal een zeehaven en het is niet verwonderlijk dat je bijvoorbeeld in de muziek van Jelly Roll Morton soms invloeden hoort uit Latijns Amerika, en de precieze uitvoering van W.C. Handy's "St. Louis Blues" vereist dat het stuk begint met een habanera-achtig ritme.
Maar hoe zat het omgekeerd, wat vinden we van New Orleans terug in de Caraïben? Eind jaren twintig was het in Parijs in elk geval overduidelijk, toen Parijs "biguinait". Helaas zijn we wat betreft de uit Guadaloupe en Martinique afkomstige biguine ernstig in de de war geraakt door Cole Porters "Begin the Beguine" en dat is helemaal geen biguine. Wie een echte biguine wil horen kan het best terecht bij het orkest van clarinettist Alexandre Stellio, die in 1929 samen met Ernest Léardée en Archange Saint-Hilaire vanuit Martinique naar Parijs kwam en binnen de kortste keren de stad op zijn kop zette. Er zouden nog veel muzikanten van de Franse Westindische eilanden volgen. Gelukkig blijft door het Caratini Jazz Ensemble Stellio's repertoire ook nu nog levend.

* Creools voor: "Daar houd ik niet van", alhoewel ik me afvraag of die laatste s niet een overbodige Engelse toevoeging is.

Trein 3

2012-01-10T16:59:00.003+01:00

Nederland was laat met zijn eerste met stoomlocomotieven bereden spoorlijn Engeland, België, Duitsland (afbeelding), Oostenrijk, Rusland, Frankrijk en Italië waren voorgegaan. Dat had anders kunnen zijn als de plannen van vaderlandse artillerieofficier Bake niet getorpedeerd waren door vaderlandse collega(marine)officier Roentgen. Bake had in 1831 een spoorlijn gepland van Amsterdam naar Keulen, die via Muiden, Naarden, Eemnes, Hoevelaken, Arnhem, Zevenaar, Wezel, Duisburg en Düsseldorf naar Deutz zou lopen. In het plan omschreef hij de wenselijkheid om "door middel van stoomwerktuigen voortslepen van vrachtwagens over eenen met ijzeren sporen belegden weg".

Tekeningen 4

2012-01-10T12:28:00.001+01:00

Nog een tekening uit de reeks midden jaren zestig

Mickey Katz

2012-01-10T10:11:00.003+01:00

Duvid, Duvid Crockett,

Born in the wilds of Delancey Street

Home of gefilte fish and kosher meat

Handy with a knife, oh her sich zi

He flicked him a chicken, when he was only three

Duvid, Duvid Crockett.

Bovenstaand refrein van een parodie op "Davy Crockett" is geschreven in Yinglish, een taaltje dat het midden houdt tussen Engels en Jiddisch, dat op zijn beurt veel onleend heeft aan het Duits. Eenmaal in Amerika onstonden er nieuwe woorden in het Jiddisj en langzamerhand werd verbasterd Engels gebruikt, een paar aardige voorbeelden zijn nextdoorke en upstairke: buurvrouw en bovenbuurvrouw.

Mickey Katz (1909 - 1985) gebruikte Yinglish in een groot aantal liedjes, allemaal parodieën op Amerikaanse popsongs van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Zo werd "Shrimp Boats" "Herring Boats" (garnalen zijn niet koosjer!) en "Kiss of Fire" "Kiss of Meyer".

Marcheren

2012-01-09T16:19:00.003+01:00

Niets leuker dan met gebruikmaking van origineel materiaal militairisme belachelijk te maken, het is subliem gedaan door Charles A. Ridley, die beelden gebruikte uit Leni Riefensthal "Triumph des Willen". Ridley monteerde zijn filmpje op de tonen van de "Lambeth Walk". Waarom niemand nog op het idee gekomen is de Noordkoreaanse strijdkrachten te laten voortbewegen op P.I.M.P. van 50 Cents is mij een raadsel. Maar soms is "het marcheren" zo ongelooflijk belachelijk, dat er niets gemonteerd hoeft te worden.

Maag

2012-01-09T12:42:00.001+01:00

Het ging de heer Ozenfant gister niet naar den vleze: ik vreesde zelfs dat hij zich van carnivoor tot het vegetarisme had bekeerd, want hij vertoonde geen enkele interesse in zijn normale maaltijden, maar knaagde op elke graspol die hij op zijn driemaaldaagse wandelingen tegenkwam. Honden doen dat als hun maag van streek is. Waar ze die wetenschap vandaan hebben weet ik niet. Vanochtend schijnt alles (zonder Rennies) weer in orde.

Tekeningen 3

2012-01-09T12:27:00.003+01:00

Tekening uit een reeks, midden jaren zestig

Barbara

2012-01-09T12:20:00.001+01:00

Ontving net bericht van Barbara Lebber - Beck (u weet wel van "Crisis in het Gooi"), dat zij op een beautyfarm in Zuid-Afrika verblijft, maar bij terugkeer weer van haar dagelijkse beslommeringen verslag zal doen.

Trein 2

2012-01-09T12:05:00.002+01:00

Altijd aardig om te zien wat het in 1839 kostte om van Amsterdam naar Haarlem te reizen. 'n Enkeltje 1ste klas kostte f.1,20, de 2de en 3de klas kostten respectievelijk 80 en 40 cent. De afstand van 16 kilometer werd afgelegd in 25 à 28 minuten. Nu kost een kaartje 1ste klas €6,50, een kaartje 2de klas €3,80 en doet de de trein er 15 à 18 minuten over.

Kerkgang

2012-01-09T10:22:00.002+01:00

Geert W. gereed voor kerkgang

In de war

2012-01-08T14:43:00.001+01:00

Her en der is de natuur behoorlijk in de war. Gister kreeg ik dit filmpje, dat hij op YouTube geplaatst had, van vriend Charlie uit Connecticut: begin januari in t-shirt en korte broek onderweg in zijn Plymouth 1948.

Trein

2012-01-08T14:34:00.000+01:00

Helaas had het tijdschrift lang in een vochtige ruimte gelegen zodat ik nogal wat moeite had om de bladzijden weer los van elkaar te krijgen, op een tweetal pagina's na is dat aardig gelukt. Het is fraaie literatuur, uitgegeven ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de spoorwegen in Nederland: het feestnummer van "Spoor- en Tramwegen" van 16 september 1939. In het blad wordt gelukkig veel geciteerd uit wat er honderd jaar eerder in de kranten werd geschreven over de opening van de lijn tussen Haarlem en Amsterdam en meteen wordt duidelijk dat het eerste stationsgebouw in Amsterdam op het grondgebied van de toenmalige gemeente Sloten lag, bij de herberg "Een Honderd Roe". Dat 100 roe sloeg op de 367 meter die de herberg buiten de door Hendrik de Keyser in 1615 gebouwde Haarlemmerpoort lag. Die afgebroken poort werd in 1840 vervangen door de zogenaamde Willemspoort, drie jaar later kreeg Amsterdam zijn eerste echte station: het station Willemspoort, dat tot 1878 dienst zou doen. Voor de eerste spoorlijn waren vier locomotieven beschikbaar, die overigens in de kranten van destijds als "stoomslepers" werden omschreven: "De Snelheid" en "De Hoop" en "De Arend" en 'De Leeuw", twee series van twee onderling verschillende locomotieven, alle gebouwd door de firma Longridge in Bedlington bij Newcastle. De spoorwijdte van de lijn was 1945cm in tegenstelling tot de later en nog steeds gebuikte 1435cm. De wagons werden naar Engels en Belgisch voorbeeld gebouwd door de firma G. Soeders in Maarssen, er waren drie klassen: diligence (1ste klas), char-à-bancs (2de klas) en waggon (3e klas). Heel toevallig vond ik in de Holiday Issue van "The New York Review of Books" (29 december 2010 - 12 januari 2011) een artikel van Tony Judt (1948 -2010) over wat die eerste spoorwegen voor de wereld in de negentiende eeuw betekenden. Ik citeer: "More than any other technical design or social instituation, the railway stands for modernity. No competing form of transport, no subsequent technical innovation, no other industry has wrought or facilitated change on the scale that has been brought about by the invention and adoption of the railway". Verderop in zijn artikel maakt Judt duidelijk dat met de intrede van de spoorwegen: tijd belangrijk werd: "The pre-modern world was space-bound; its modern successor, time-bound. The transition took place in the middle decades of the nineteenth century and with remarkable speed, accompanied by the ubiquitous station clock: prominent, on special constructed towers at all major stations, inside every station booking hall, on platforms, and (in the pocket form) in the possession of railway employees. Everything that came after after - the establishment of nationally and internationally agreed time zones; factory time clocks; the ubiquity of the wristwatch; time schedules for buses, ferries, and planes, for radio and television programs; school timetables; and much else - merely followed suit".

Tekeningen 2

2012-01-08T09:58:00.000+01:00

Ik weet nog waar ik deze tekening in pastelkrijt gemaakt heb, in een hotelkamertje in de de Duitse plaats Wezel.

David Jason

2012-01-08T09:41:00.000+01:00

Hij is a.s. maandagavond op BBC 1 te zien in "The Royal Bodygard" (trouwens, een hem onwaardige serie), maar hij is in ons land waarschijnlijk het meest bekend als detective Frost in de serie "A Touch of Frost", maar hij was ook aanwezig in "Only Fools and Horses" en "Open All Hours". Ik heb het over de Britse acteur David Jason. Eind jaren zestig werkte hij mee aan aan een van de voorlopers van "Monty Python's Flying Circus", "Don't Adjust Your Set" samen met The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Uit dat programma drie nummers: "The Intro and The Outro", "Tubas in the Moonlight" and "Hello Mabel" (het laatste overigens zonder Jason).

Tekeningen

2012-01-07T11:03:00.001+01:00

Gister vond ik een mapje met tekeningen van mij terug uit de vroege jaren vijftig. Dit is er een van.

Wobbe

2012-01-07T10:48:00.005+01:00

"Rutte en syn kabbenet denken der ernstich overna de Argentijnse foarmaliche Transaviapiloat Julio P. in te huren om Nederlaanse bejaarden fan groate hoochte levend inne Noardsee te dumpen. Is 't fergrizigsprebleem in een keer oplost."

Humor 2

2012-01-07T08:49:00.004+01:00

Mozarts muziek is origineel, net als die van Haydn en Schickele, Spike Jones (foto) nam bekende stukken en maakte er niet alleen muzikaal, maar ook visueel een vrolijke bewerking van, zoals hier van de Sabeldans uit het ballet Gayane van Aram Khachaturian.

Mango

2012-01-07T08:34:00.003+01:00

Je had ze destijds in twee soorten: invalidenwagens waarmee je met de armen een ronddraaiende beweging en invalidenwagens waarmee je met de armen een op-en-neergaande beweging maakte. Ze waren er voor één persoon. Ik zie de noodzaak van brommobielen voor twee personen niet in, tenzij er binnenkort ook duorollators en duokrukken op de markt verschijnen. Vroeger wilde je niet graag gezien worden in een invalidenwagen, maar dat is, tenminste waar ik woon, ook veranderd. In plaats van een bejaarde, zie ik een, nog niet rijp voor een echt rijbewijs, jongeling door het dorp scheuren. Ik vind dat vreemd. De meeste van die karretjes zijn slecht vorm gegeven en produceren bovendien flink wat lawaai, maar gister zag ik een fraai gevormde electrische solowagen: de Mango "Jaguar". Op bovenstaande foto is hij rood, dat is niet mijn keuze, in zilver oogt hij nog beduidend beter.

Foto

2012-01-06T15:05:00.002+01:00

Deze foto maakte ik in de jaren tachtig in Mulhouse. Qua foto is hij nauwelijks interessant, maar hij vertelt wel een ongelooflijk verhaal. Kijk even mee, eerst de straatnaam Passage Teutonique, op de muur geschilderd Café Restaurant Zum hinteren Sternen, de eigenaar van de zaak heette Joseph Singer , daaronder het woord funebre en tenslotte de kreet Palestine vivra.

Humor

2012-01-06T09:03:00.002+01:00

Er is verdraaid weinig humoristische muziek. O, er valt zo nu en dan best flink te lachen, maar dat heeft meer met de tekst dan met de noten te maken. Het is maar een kort rijtje dat ik kan bedenken: Haydn, Mozart, Jones, Hoffnung, Schickele en dan heb ik het wel gehad en moet ik in de boeken duiken om meer namen van muzikale grappenmakers te vinden. Soms horen mensen de grap niet, een voorbeeld daarvan is Mozarts "Ein musikalischer Spass" in F groot KV 522, waarmee hij de draak steekt met een niet zuiver spelend aantal dorpsmuzikanten: twee hoorns en een aantal strijkers. Hier is het vierde deel "Presto", uitgevoerd door het studentenkamerorkest van de universiteit van Montreal o.l.v. Silvia Tabor.

Excuses

2012-01-05T22:45:00.001+01:00

Na meer dan 65 jaar excuses en dan aangeblazen door de moslimhatende reclamezuil voor waterstofperoxide? Nee, hartelijk dank. Ik weet in welk land ik woon en daar moet ik mee leven, anders had ik moeten emigreren. Ik herinner me dat - inmiddels jaren geleden - Ischa Meijer een aantal rake regels schreef over het vaderlands gedrag tegenover de joden, waarna vervolgens vrijwel het gehele vaderland over hem heen viel. Want grote god wat waren de Nederlanders GOED geweest, hun viel niets te verwijten, de Moffen, van wie ze nog steeds hun fiets niet terug hadden gekregen, waren de schuld van alles. Ik wil het dan ook niet over de oorlog hebben. Maar over wat er daarna gebeurde, hoe de staat - ik bedoel Nederland - joodse erfenissen plunderde door successierechten op successierechten van de vermoorden te stapelen: krankzinnige uitzoekpartijen organiseerde om er achter te komen wie het eerst was vergast en wie drie dagen later. Notarissen hadden er dagwerk aan en streken forse bedragen op, soms een kwart van de totale nalatenschap. Excuses? Kom nou toch. Er is zelfs geen greintje begrip. In de jaren negentig meende het gemeentebestuur van Bussum op 4 mei een popconcert te moeten organiseren ter gelegenheid van het zoveel jarig bestaan van het dorp, toen ik me protesterend op het gemeentehuis meldde werd me door een ambtenaar te verstaan gegeven dat 4 mei mijn probleem was. Pas na inzet van het Auschwitzcomité, het Voormalig Verzet en de Groen-Linksfractie in de gemeenteraad werd het concert afgelast. Heeft de burgemeester voor deze faux pas ooit zijn excuses aangeboden? Welnee. De 4 meiherdenking werd in een volgend jaar "opgeluisterd" door als geallieerde militairen verklede oorlogstuigbezitters in de stille tocht mee te laten lopen. Dat ontneemt mij de gelegenheid mijn vermoorde familie samen met anderen te herdenken. Excuses? Voor wat ons is aangedaan? Nee, hartelijk dank. En al helemaal niet, als daarover gediscussieerd moet worden.

Bach en dan niet J.S. maar P.D.Q.

2012-01-05T11:40:00.001+01:00

Achter P.D.Q. Bach verschuilt zich Peter Schicklele, een Amerikaan die nogal wat malligheden op muziekgebied op zijn naam heeft staan, niet allemaal even leuk, maar een groot deel is toch wel komisch. De meeste stukken worden onder zijn leiding uitgevoerd of hij is er in ieder geval bij betrokken. Soms waagt bijvoorbeeld een koor zich aan een eigen, niet altijd geslaagde intepretatie. Het Madrigaal "My bonnie lass she smelleth" (te vinden op "The Wurst of P.D.Q. Bach", Vanguard 719/20), dat ontaardt in een scatvocaal, scoort bij mij zeer hoog en een koor, dat het stuk op zijn repertoire neemt, heeft mijn bewondering. Peter Schickele is zelf aanwezig in een duet met Itzhak Perlman begeleid door het Boston Pops Concert o.l.v. John Williams. Op de foto v.l.n.r. Schickele en Perlman.

Wereldalmanak

2012-01-05T11:06:00.000+01:00

Is het noodzakelijk te weten wie minister-president is van Tuvalu? Of welke partijen in het parlement van Nicaragua zitten? Nee, maar toch ben ik dol op boeken waar ik dit soort feiten kan vinden. Het allerbeste boek op dit gebied is al jaren de Fischer Weltalmanach*. Ik heb recent de almanak voor 2012 aangeschaft en behalve dat land na land wordt neergezet - door middel van oppervlakte, inwonertal, hoofdstad, officiële taal, brutoinkomen per inwoner en munteenheid, gevolgd door een overzicht van de gebeurtenissen in het afgelopen jaar - wordt een overzicht gegeven van de Europese Unie, een groot aantal internationale organisaties, economie, sport, milieu en cultuur. Laat ik een land als voorbeeld nemen: Jamaica. Volgens de laatste volkstelling telt het land 2.607632 inwoners, 90% daarvan is van Afrikaanse komaf, minderheden komen oorspronkelijk uit Europa, India en China. De talen zijn Engels en Creools. Godsdienst: Protestanten (24% Church of God), 11% Adventisten, 10% Pinkstergemeente, 7% Baptisten, 4% Anglicanen, 2% Rooms-Katholieken en 1% Rastafari. Daarna komen staats- en regeringsvorm aan de beurt, vervolgens regering en parlement en tenslotte economie, waaronder ook de werkloosheid te vinden is, in 2009 was 12,5% van de Jamaicanen werkloos. De belangrijkste handelspartners zijn de Verenigde Staten, Canada en Groot-Brittannië, Nederland staat op de zevende plaats. Daarna komt een overzicht van de de belangrijkste gebeurtenissen waarin de onrust rond de arrestatie van de drugsbaron Christopher "Dudus" Coke en de dreigdende uitlevering van hem aan de Verenigde Saten een belangrijke rol speelt.

*Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main, ISBN: 978-3-596-72012-5. Ieder boek is bovendien voorzien van een speciale, persoonlijke code waardoor op de website (www.weltalmanach) kan worden ingelogd.

Fagot

2012-01-04T12:28:00.000+01:00

Alexandre Silverio is eerste fagottist van het symfonie-orkest van de Braziliaanse stad Sao Paulo, maar hij leidt ook een jazzsextet en omdat zijn instrument zelden in de jazz gebruikt wordt hier een opname van hem met Pat Metheny's "Are you going with me?" De andere leden van het sextet zijn Eber Miranda, trombone; Julio Hammerle, drums; Martin Lazarvo, piano; Neymar, bas en Tom Santanna, gitaar.

Radio

2012-01-04T12:00:00.001+01:00

Mijn vader was een voetballiefhebber, zij het een van de meest bescheiden soort. Bezoek aan wedstrijden was uit den boze en eigenlijk was hij alleen maar geïnteresseerd in de radioverslagen van Nederland - België of omgekeerd. Op de zondagmiddagen wanneer die wedstrijden plaats vonden installeerde hij zich in de buurt van het bakelieten Philipsradiotoestel en luisterde. Rinus Terlouw, Faas Wilkes, Piet Kraak en natuurlijk Abe Lenstra waren hem bekende namen, maar de namen van andere vaderlandse voetballers zeiden hem weinig, zodat het wel eens voorkwam dat hij juichte bij een doelpunt van de Rode Duivels. Er werd trouwens hartstochtelijk naar de radio geluisterd en er diende zolang het apparaat aanstond ook te worden gezwegen. Zondagmiddag waren er om 1 uur "persberichten" - dat was mijn vaders naam voor het nieuws. Mijn zusje en ik noemden die uitzending pestberichten omdat we een kwartier lang onze mond dienden te houden. In het bulletin zat iedere week een verslag van Bernard Person vanuit Lake Success over wat er zich zoal bij de Verenigde Naties afspeelde. Ik mocht die niet altijd kraakheldere uitzending graag imiteren. Na de persberichten volgde een programma voor de Nederlandse strijdkrachten gepresenteerd door Roel Balten met heel veel "Ik sta op wacht" van Joop de Knecht, daar mocht rustig doorheen worden gepraat, want dat was niet bepaald mijn vaders muziek. Vervolgens kwam P.H. Ritter met zijn boekenrubriek. Er diende dan weer te worden gezwegen.

Avenio

2012-01-03T12:21:00.001+01:00

Voor zelfs maar een beetje Hagenaar is het duidelijk waar deze tram zich bevindt: op de Lange Vijverberg. Maar die tram en bovendien niet bepaald in HTM-kleuren? Het is de Siemens "Avenio" (opvolger van de Combino), waarvan de HTM 40 exemplaren heeft besteld, met nog een optie van 40.

De Haagse "Avenio" is 35 meter lang, heeft 70 zit- en 168 staanplaatsen en wordt in Wenen gebouwd. De aflevering begint in februari 2014.

Ohio met kerst

2012-01-03T12:01:00.002+01:00

Rond deze tijd van het jaar ligt er meestal een fors pak sneeuw in het noorden van Ohio, met kerst 2011 was dat niet het geval en moest men zijn toevlucht nemen tot tuindecoraties, die je bijvoorbeeld ook in Florida ziet. De laatste foto toont de toestand op 2 januari.

800

2011-12-29T20:36:00.004+01:00

Achthonderd stukjes dit jaar en dit is het laatste van 2011, op 3 januari 2012 ben ik terug

Herinnering

2011-12-29T14:07:00.000+01:00

In 1939 bestonden de Nederlandsche Spoorwegen 100 jaar. Op het Frederiksplein in Amsterdam werd ter gelegenheid daarvan een tentoonstelling georganiseerd, waarbij de replica's van de eerste locomotief en een paar wagons, die tussen Amsterdam en Haarlem gereden hadden, op een cirkelvormig lijntje rondreden. Vaag, heel vaag in mijn herinnering, weet ik dat ik dat ik in dat treintje samen met mijn vader gezeten heb. vanmorgen vond ik op de boekenkraam op de Bussumse markt behalve bovenstaand foldertje ook de brochure die die destijds werd uitgegeven, de eerste eigenaar heeft daar tot mijn grote vreugde uitgeknipte krantenberichten aan toegevoegd. Ik heb de originele onderschriften bij de foto's gebruikt:

"De locomotief De Arend , die volgens het model 1839 gebouwd is tijdens de a.s. spoorwegtentoonstelling te Amsterdam rondom het terrein zal rijden, is gisteren naar de plaats van bestemming getransporteerd. De Arend wordt aan het Weesperspoorstation overgeladen."

"Het rijtuig van een electrischen driewagentrein, bestemd voor de Spoorwegtentoonstelling op het Frederiksplein te Amsterdam, stond gisteren, na het gestagneerde transport gisternacht, bij het Concertgebouw opgesteld, in afwachting van verdere vervoer naar het tentoonstellingsterrein."

Wie pleegde plagiaat?

2011-12-29T02:51:00.002+01:00

Hier is iets merkwaardigs aan de hand: een jaar of tien geleden liet ik een Egyptenaar Asmahans "Ya habibi taala" horen. Hij was, zoals ik verwachte, meteen enthousiast en riep dat dat nu precies een voorbeeld was van goede, zij het wat ouderwetse, Egyptische muziek. Ik pauzeerde even en zei" Nu moet je hier naar luisteren en draaide Antonio Machins "El Huerfanito". En er gebeurde wat ik verwachtte: "Maar dat is precies dezelfde melodie, dat moet hij gepikt hebben!" "Daar ben ik niet zo zeker van", zei ik. "De Cubaan Machin heeft "El Huerfanito" namelijk een paar jaar eerder opgenomen dan Asmahan haar "Ya habibi taala", bovendien lijkt het me het meer in de lijn der verwachting een Cubaanse plaat in Egypte in de jaren dertig dan een Egyptische plaat in Cuba te vinden." Hij schudde mistroostig zijn hoofd, volgens hem was Machin een dief. Ik weet natuurlijk niet waar de melodie oorspronkelijk vandaan komt, het Kronos Quartet zette "Ya habibi taala" op een CD als een melodie uit de Arabische wereld, ik heb daarover gecorrespondeerd, maar geen bevredigend antwoord van ze gekregen.

Crisis in het Gooi II 15

2011-12-29T02:10:00.004+01:00

Sinds gistermiddag vier o'clock weer thuis. Mijn vertrek had nogal wat voeten in de aarde omdat ik geen zin had om met zo'n twintig plastic bags met aankopen naar de Prius te gaan. Dus ik ben eerst in Münster nog even een paar Samsonitekoffertjes gaan aanschaffen, recent verworven kleertjes ingepakt, maar de bags bewaard of course, altijd leuk om boodschapjes in Laren mee te doen. Omdat ik weinig eetbaars in huis had, gisteravond, nadat ik de telefoon voor voicemailtjes gecheckt had, buitenshuis gegeten. Maar een enkel bericht op de phone. Van Caroline, vage kennis overigens, maar die klaarblijkelijk dit blog leest en zich afvraagt waarom ik me Lebber blijf noemen. Nou die zal ik een deze dagen wel wat in haar oor tooten, at the end is that my own business. Ik had wel een problem met uit eten gaan hoor. Want wat doe je? Ik vind het bepaald niet chique om een pas aangeschafte jas en muts mee aan tafel te nemen - het staat zo armlastig, net of je bang bent dat een en ander gestolen zal worden - aan de andere kant had ik weinig trek om muts en jas nu al kwijt te raken. Ik heb de jas opgehangen, maar de lekkere bontmuts, die best nice was bij het gure weer van gister, mee aan tafel genomen. Ik heb hem, net zoals ik dat in Duitsland gezien had, ook opgehouden, al was dat achteraf maybe not a very good idea, want hij bleek toch wat warm inside the restaurant. Maar bekijks had ik wel, although ik niet weet of dat vanwege het ophouden van de must of vanwege de muts zelf was.

Barbara Lebber - Beck, Blaricum

Nieuwjaarwens

2011-12-28T08:55:00.000+01:00

De heer Ozenfant wenst alle vuurwerkproleten nu alvast een 'HANDSFREE' 2012

Slack key

2011-12-27T18:56:00.000+01:00

Oorspronkelijk, en ik begrijp dat het de liefhebbers van hawaiimuziek vreemd in de oren klinkt, werd er op die eilanden in de de Grote Oceaan alleen maar op trommels geslagen, daar kwam pas verandering in toen Mexicaanse vaqueros - zeg maar cowboys - eind 19e eeuw de gitaar meebrachten. Er ontstonden vervolgens in Hawaii twee kenmerkende gitaarstijlen, de bekendere wat jankerige, oorspronkelijk met een kammetje schuivend over de snaren, voortgebrachte klanken en de slack-key-stijl, waarvan hier een goed voorbeeld, gespeeld door Manny "Boy" Varize uit Hilo, Hawaii.

Jordan

2011-12-27T11:53:00.001+01:00

Sla een willekeurig boek over automobielgeschiedenis op en zoek naar het hoofdstuk dat over adverteren gaat en je vindt onderstaande advertentie. Edward S. "Ned" Jordan wist hoe hij zijn auto's in de markt moest zetten, dat had alles te maken met zijn vorige baan, toen hij hoofd van de

publiciteitsafdeling was van de Thomas B. Jeffery Company in Kenosha, Wisconsin.

Zijn, bijna letterlijk uit de grond gestampte, fabriek stond in Cleveland (Ohio). In het oprichtingsjaar 1916 werden meer dan duizend wagens afgeleverd, er was weinig bijzonders aan de auto's want alle onderdelen werden van buiten aangeleverd, de motoren kwamen bijvoorbeeld van Continental. De carrosserieën werden eveneens elders gemaakt, maar werden in huis gespoten en de kleuren kregen schitterende, aan Jordans brein ontsproten, namen als Apache Red, Ocean Sand Gray, Venetian Green, Egyptian Bronze, Liberty Blue, Submarine Gray en Briarcliff Green. In 1931 was het afgelopen, het laatst geproduceerde model was de "Speedway" (foto onder) met een 5,3 liter achtcylindermotor en een vierversnellingsbak, maar hij was met een prijskaartje van meer dan $5000 duidelijk te duur.

Crisis in het Gooi II 14

2011-12-27T09:48:00.001+01:00

Omdat ik voorgaande dagen redelijk wat money had uitgesplashed, besloot ik beide kerstdagen wat rustiger aan te doen, a bit of televisie op de kamer met wat rijk belegde broodjes en Lebkuchen to nibble on. Ik had ook weinig zin aan te schuiven bij volslagen strangers om het zogenaamde kerstmaal te genieten. Gelukkig kwam ik na een lange worsteling met het apparaat er achter, dat ik behalve de Duitse televisie ook BBC 1 kon receiven. Niet dat dat great joy teweegbracht, want gisteravond viel ik in een programma met inspecteur Frost die nu clearly iets anders doet. Jammer, want ik keek altijd graag naar dat detectiveprogramma, maar ik hoef hem niet in zijn underwear te zien. Daarna ben ik nog even uitgegaan, curious naar het Münsterse nachtleven. Maar ja, wat happens als je als vrouw alleen een bar ingaat? Ogenblikkelijk verscheen er een man in blazer met daaronder een shirt in paisleypatroon, wit boord en striped regimental tie (over bad taste gesproken!), die mij een drankje wilde aanbieden. "I like to buy my own drinks", heb ik geantwoord. Een antwoord in het Engels geeft mij always een advantage. My English is better than that of the average Duitser. Hij probeerde nog wel een conversation te starten, maar droop at last af. Ik heb een Asbach Uralt genomen. Vervolgens verscheen een zeer kale heer die beide kerstdagen vermoedelijk onder de zonnebank had doorgebracht en afgrijselijk naar, zoals mijn vriendinnen in 't Gooi het vroeger noemden, au-de-kolonie, stonk, met hetzelfde offer: "Was möchten Sie trinken? "Helaas bleek deze Duitser reasonable Engels te praten, dus ik was niet directly van hem af en hij begon zelfs wat opdringerig te worden en hij legde zijn hand op mijn schouder. Daar houdt Barbara niet van. Ik kan dan behoorlijk assertief zijn en heb hem met een welgemeend "Fuck off" weggestuurd. Ik heb nog een Cuarenta y tres gedronken en een taxi naar het hotel genomen.

Barbara Lebber - Beck, Münster

Chanoeka

2011-12-26T11:58:00.002+01:00

Chanoeka begon dit jaar op 21 december en eindigt a.s. woensdag: een sefardisch chanoekalied gezongen door Flory Jagoda "Oco Kandelikas".

Wobbe

2011-12-26T10:23:00.006+01:00

"As we folgend jaar allemaal 1 Euro minder belasting betale, mutte se de befeiliging fan Wilders opheffe."

Boxing Day

2011-12-26T10:18:00.001+01:00